Garage

Als kleine Jeroen wilde ik al een brommer. Ik weet nog: ik was acht jaar en mijn buurjongen André had een brommer. Op een dag mocht ik aan de gashendel draaien. Man, wat een kick! De motor die begon te loeien, de uitlaat die begon te roken en de brommer die wilde wegrijden! En jaloers dat ik was toen hij in een wolk uitlaatgassen en veel kabaal wegreed en ik terugliep naar mijn fiets.

Toen mijn broer zestien werd kocht hij een brommer. Een Peugeot 103 SP. Blauw-wit met een verhoogde voorvork. Zag er stoer uit, zeker, maar motortechnisch was het niet veel. Als ‘ie eenmaal liep ging het wel, maar dat ding koud aan de praat krijgen was een haast Olympische opgave.

Soms wilde ‘ie gewoon echt niet. Dan was mijn broer een half uur lang op en neer aan het rennen in de straat en op het moment dat ‘ie echt moe was vroeg ik poeslief “zal ik het anders eens proberen?” En verdomd, het lukte mij soms wel om hem te starten. Uiteraard moest ik dan meteen een rondje rijden. Was broer het uiteraard niet mee eens, maar de eerste keer dat ik dat rondje alleen reed vergeet ik nooit meer.

Maar een Peugeot wilde ik niet. Een Honda MB5 was mijn droombrommer. Nou ja, eigenlijk een Honda NSR, maar die waren zo nieuw dat ze tweedehands niet te krijgen waren en nieuw was totaal onbereikbaar. Daar kwam ik achter nadat ik bij de lokale Honda dealer een brochure had gehaald… Daar stond trouwens ook een Honda Dax op, maar dat type snapte ik op dat moment totaal niet.

Nee, een Honda MB5 lag binnen mijn bereik als ik een baantje had en daar flink voor kon sparen. Een blauw witte met een vierkante koplamp. Watertandend stond ik bij mijn iets oudere vrienden die wél al een MB5 hadden weten te bemachtigen…

Helaas liep het anders en is die MB5 er nooit van gekomen. Zou ik nu dan een Honda MB5 kunnen kopen? Nou ja, ik weet niet of je voor de grap wel eens op Marktplaats hebt gekeken naar zo’n brommer? Dat is ook nu niet te betalen.

Maar buiten de prijs is er nog iets anders. Zoals ik op mijn zestiende mijn been niet over het zadel van een MB5 kon krijgen door reuma, zo kan ik dat vandaag nog steeds niet. De Honda MB5 en soortgelijke brommers vallen dus allemaal af.

Overigens wordt de brommer die ik wel heb gekocht morgen afgeleverd en die wil ik natuurlijk in de garage neerzetten. Maar. Er is altijd een ‘maar’ en vandaag is geen uitzondering. En het is zelfs mijn eigen schuld.

Je moet weten: ik heb een groot gezin. Een druk gezin ook met veel spullen en die dumpen we allemaal in de garage, want: makkelijk. Daarnaast heb ik muzikale kinderen. Ik ben mijn gitaren al kwijt vanaf het moment dat ze doorkregen dat ik die had.

Ze zijn er ook achter gekomen dat er in die grote doos op zolder een heus drumstel zit. Mijn drumstel, uit de tijd dat deze jongen nog in een bandje speelde – ik was niet zo goed maar oh wat was het leuk om samen muziek en plezier te maken. Je snapt dat er dus ook al jaren wordt gezeurd om dat drumstel op te zetten.

Ik heb werkelijk géén idee waarom, maar ik heb in de afgelopen weken ergens een keer geroepen dat ik dat drumstel maar eens ga opzetten in de schuur en daar oefenvellen op ga leggen zodat de buren geen last hebben van geluidsoverlast. Er is mij duidelijk gemaakt dat ik het toch écht niet kan maken om daar opeens op terug te komen…

Enfin, je snapt het probleem. Kleine garage, veel spullen + drumstel en een brommerproject. Ik weet nog niet precies hoe ik dit ruimtetechnisch moet gaan klaarspelen.

Ik begin maar eens met een paar ritjes naar de stort. Met een volle auto.

– Jeroen